تحلیل عوامل موثر بر پذیرش فناوری های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش وپرورش

این نوشتار به تحلیل عوامل موثر بر پذیرش فناوری های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش وپرورش می پردازد و نشان می دهد که پذیرش، پدیده ای چندبعدی و فراتر از دسترسی به ابزارها و زیرساخت هاست. تمرکز اصلی بر این است که چرا برخی مدارس و کلاس ها می توانند از ظرفیت های هوش مصنوعی برای بهبود یادگیری بهره بگیرند، اما برخی دیگر با وجود امکانات ظاهری، دچار مقاومت، استفاده سطحی یا کنارگذاری فناوری می شوند. در این چارچوب، پذیرش به معنای استفاده پیوسته، معنادار و همسو با اهداف تربیتی تعریف می شود و بر نقش عوامل انسانی و فرهنگی در شکل گیری رفتار کاربران تاکید می گردد. در سطح فردی، نگرش معلمان و دانش آموزان، خودکارآمدی در کار با ابزارهای هوشمند، تجربه های موفق اولیه، اعتماد به فناوری و درک سودمندی آن، از مهم ترین پیشران های پذیرش هستند. معلمان زمانی فناوری را می پذیرند که آن را تقویت کننده نقش حرفه ای و تربیتی خود بدانند و احساس کنند سامانه های هوشمند به آنان در شناخت نیازهای یادگیری، ارائه بازخورد موثر و مدیریت بهتر کلاس کمک می کند. دانش آموزان نیز زمانی استفاده سازنده را تجربه می کنند که فناوری را منصفانه، قابل اتکا، امن و متناسب با توانایی ها و نیازهای خود ارزیابی کنند و در کنار آن فرصت تمرین خودتنظیمی و مسئولیت پذیری در یادگیری داشته باشند. در سطح سازمانی، حمایت مدیریتی، آمادگی مدرسه، کیفیت آموزش های توانمندساز، پشتیبانی فنی، هماهنگی برنامه درسی با ابزارهای هوشمند و ایجاد فرهنگ مشارکت و یادگیری حرفه ای، نقش کلیدی در نهادینه شدن فناوری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، هوش مصنوعی ، نظام آموزش و پرورش ، سامانه های هوشمند