بررسی رابطه تاب آوری و خودگردانی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دوره متوسطه شهرستان اهواز

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تاب آوری و خودگردانی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دوره متوسطه شهرستان اهواز انجام شد.روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. حجم نمونه ۱۰۰ نفر با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری (۲۵ گویه)، پرسشنامه خودگردانی تحصیلی (۳۲ گویه) و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی (۲۹ گویه) استفاده گردید. پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۹۵۵، ۰/۸۳۷ و ۰/۸۳۶ محاسبه شد. نتایج نشان داد که بین خودگردانی و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد )۰/۶۵۷=r، ۰/۰۵(P> وبین تاب آوری و پیشرفت تحصیلی رابطه معناداری مشاهده نشد(۰/۰۴۸- =r، ۰/۰۵P<).تنها خودگردانی توانست پیشرفت تحصیلی را به طور معناداری پیش بینی کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خودگردانی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه