تکنیک های یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) در مدرسه

یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) به عنوان یکی از محورهای بنیادین در نظام های آموزشی نوین، نقشی حیاتی در بهبود سلامت روان، تقویت رفتارهای جامعه پسند و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل تکنیک های کاربردی یادگیری اجتماعی-هیجانی در محیط مدرسه و ارزیابی اثربخشی آن ها بر ابعاد مختلف رشد دانش آموزان انجام شده است. روش این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با مرور نظام مند منابع کتابخانه ای و اسناد پژوهشی مرتبط است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری تکنیک های سازمان یافته ای همچون «آموزش ذهن آگاهی و خودتنظیمی»، «فعالیت های گروهی و یادگیری مشارکتی»، «برنامه های حل مسئله و مدیریت تعارض» و «رویکردهای ترمیمی در کلاس درس»، تاثیر معناداری بر بهبود مولفه های پنج گانه SEL (خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه) دارد. همچنین، ادغام این تکنیک ها در برنامه درسی روزانه و ایجاد یک اتمسفر کلاسی حمایتگر، نه تنها میزان رفتارهای پرخطر و تنش های کلاسی را کاهش می دهد، بلکه بستری پویا برای رشد همه جانبه (شناختی و عاطفی) دانش آموزان فراهم می آورد. در نهایت، پیشنهاد می شود معلمان و مربیان با گذراندن دوره های توسعه حرفه ای مستمر، به ابزارها و مهارت های لازم جهت پیاده سازی موثر این تکنیک ها مجهز شوند.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، تکنیک های کلاسی ، سلامت روان دانش آموزان ، خودتنظیمی ، مدیریت تعارض ، محیط مدرسه.