بررسی موضوع عشق در برخی از آثار ادب غنایی ایران و جهان

مضمون عشق را می توان از جمله مضامین مشترک در عرصه ادبیات غنایی ایران و جهان به شمار آورد. در ادبیات کلاسیک ایران نظامی گنجوی و فخرالدین اسعد گرگانی نمادهایی هستند از شاعران عاشق پیشه که عشق راستین در غزلیاتشان نمودار سوز درونی شان است. در ادبیات غرب نیز هستند شاعرانی که با این عاطفه مشترک انسانی، حالات درونی و احساسات پرشور خود را بیان کرده اند از جمله ویلیام شکسپیر و ژوزف بدیه که اشعار عاشقانه آنها جایگاه خاص خود را دارد. این مقاله که با روش توصیفی و تحلیلی و برمبنای مطالعات کتابخانه ای و با استناد به متون غنایی و پژوهش های جدید در موضوع عشق در آثار شاعران ایرانی و اروپایی صورت گرفته است، برآن است که به مقایسه مقوله عشق در ادب غنایی ایران و جهان با تکیه بر منظومه های عاشقانه این شاعران بپردازد. نتیجه حاکی از آن است که در خسرو و شیرین، عشق مصلحتی و سیاسی، انتقام جویانه و بیمارگونه، در لیلی و مجنون با عشق عفیفانه و افلاطونی، در ویس و رامین با عشق تحمیلی، در تریستان و ایزوت با عشق جادویی و افسون گر، در رومئو و ژولیت با عشق شهسوارانه و در ونوس و ادونیس با عشق هوسناک روبرو هستیم.

کلیدواژه ها:

عشق