تحلیل اشعار اجتماعی عارف قزوینی براساس مولفه های پوپولیسم

ودوره مشروطه که دوره بیداری ایرانیان بود. نتیجه اش نگاه تازه به جهان و جامعه بود. در این دوره به جهت ورود نشانه های تجدد از غرب و حرکات سیاسی و اجتماعی که درکشور رخ داد، مضامین سیاسی در شعر اجتماعی به طور چشمگیری افزایش یافت. جنبشی اجتماعی به نام «پوپولیسم» در دهه ۱۸۷۰ در بین روشنفکران روسیه پدید آمده بود که کم کم اندیشه های این جنبش به نقاط دیگر جهان منتشر شد. درواقع پوپولیسم روشی سیاسی بود که از حقوق و علایق مردم عامه دربرابر گروه نخبه یا روشنفکر طرفداری نشان می داد. ادیبان و اندیشمندان جهان از اندیشه های این جنبش در آثارشان بهره برده اند. شاعران و نویسندگان عصر مشروطه نیز، تحت تاثیر ادبای جهان، و با مشاهده اوضاع نابسامان کشور، از آموزه های پوپولیسم استفاده کردند و سعی بر آگاهی مردم داشته و برای بهبود اوضاع جامعه تلاش می کردند عارف قزوینی از جمله شاعرانی بود که در اشعارش تعصب خود را نسبت به ایران نشان داد و در بیداری جامعه گام موثری برداشت. در این جستار به روش توصیفی تحلیلی جنبه های گوناگون تفکرات پوپولیستی در اشعار اجتماعی عارف قزوینی مورد تحلیل قرار گرفته است نتایج تحقیق بیانگر آن است که نویسنده اهداف و نگرش های پوپولیسم را به صورت مثبت و تاثیرگذار درجهت رفع مشکلات مردم و رسیدن به عدالت اجتماعی به کار برده است

کلیدواژه ها:

پوپولیسم ، ادبیات پوپولیستی ، مشروطه ، عارف قزوینی