کاوشی در روابط بینامتنی شعر محمدتقی بهار با رویکرد ژنتی

بینامتنیت از نظریه های جدید ادبی است که روابط متون را می کاود. این نظریه با اعتقاد به این که هیچ متنی خودبسنده نیست در شکل گیری هر متنی رد پای متون دیگر را جستجو می کند.بنیان گذار این نظریه ادبی ژولیا کریستواست که بر این بود که هر متنی حالت دگرگون شده متن و متون دیگر است و هر متنی مجموعه نقل قول های اعلام نشده است. کریستوا اعتقادی به کشف متن غایب نداشت و بینامتنیت او کاربردی نبود. این نظریه بعد از او تکامل یافت و یکی از اصلاح گران آن، ژرار ژنت بود که این نظریه را کاربردی تر کرد و در رابطه بینامتنی تاکید بر «هم حضوری» و «تاثیر و تاثر» داشت و بینامتنیت را حضور آشکار و پنهان یک متن در متن دیگر دانسته و به دنبال کشف متن غایب بود. پژوهش حاضر با مدل بینامتنیت ژنتی و با روش توصیفی-تحلیلی، رابطه بینامتنی شعر محمدتقی بهار را در سطوح واژگانی، تضمین و نقل قول و سطح فکری و مضمونی بازکاویده است. نتیجه پژوهش حاضر نشان از رابطه گسترده بینامتنی بهار بخصوص با شاعران سبک خراسانی دارد. علاوه بر این، دامنه گسترده روابط بینامتنی بهار را نیز آشکار می سازد که ادبیات سنتی ایران، ادبیات زمانه شاعر، کتب دینی، ادبیات عرب و ادبیات فرنگی بخصوص فرانسه را شامل می شود.

کلیدواژه ها:

بینامتنیت ، ژرار ژنت ، محمدتقی بهار ، واژگانی ، نقل قول ، تضمین ، مضمون.