بررسی جریان تقابل سنت و مدرنیته در رمان «صد سال تنهایی» گابریل گارسیا مارکز

چکیده رمان صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز، یکی از زیباترین رمان هایی است که با درون مایه ای از تقابل سنت و مدرنیته به شیوه رئالیسم جادویی به نگارش درآمده است. چالش میان سنت و مدرنیته به عنوان دو رخداد عظیم اجتماعی، در ادبیات جهان بویژه در قالب رمان بازتاب یافته است که رمان صد سال تنهایی مارکز، نمونه بارز این نوع آثار ادبی به شمار می آید. در این پژوهش ضمن بررسی پیامدهای مثبت و منفی مدرنیته در جامعه مورد نظر مارکز، به تقابل آن با سنت در چهار حوزه فرهنگ، اجتماع، اقتصاد و سیاست با تکیه بر نظریه جامعه شناختی گیدنز پرداخته ایم. مارکز به عنوان یک ژورنالیست حرفه ای و رمان نویس توانا در حوزه کشورهای آمریکای لاتین، به خوبی توانسته است که با آفرینش تصاویر بدیع و با بهره گیری از شیوه نوین رئالیسم جادویی، مشکلات و گرفتارهای کشورش و سایر کشورهای همسان را در این رمان به نمایش بگذارد. به زعم مارکز، کشورهای جهان سوم نه تنها با حضور مدرنیته به مرز تعالی و ترقی نرسیده اند بلکه به میدانی وسیع برای رقابت کشورهای سرمایه داری و استعمارگر در غارت ذخایر مادی و چپاول سرمایه های معنوی آنها تبدیل شده اند. وی در این رمان برخلاف نظریه گیدنز، به تصویرسازی یک جامعه سنتی پرداخته اند که با نفود و گسترش روز افزون مدرنیته رو به نابودی و زوال می نهد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ