بررسی جایگاه دستوری آیات قرآنی و ابیات و عبارات عربی در نفثه المصدور

چکیده پس از اسلام، به دلیل ارتباط تنگاتنگ متون نظم و نثر فارسی و عربی، تاثیرپذیری فراوان و متفاوت آثار متعدد فارسی از متون عربی، بخصوص از قرآن، حدیث و روایت به وفور دیده می شود. نفثه المصدور اثر شهاب الدین محمد زیدری نسوی، از جمله کتاب های معتبر تاریخ و ادبیات فارسی و یکی از شاهکارهای بدیع نثر فنی می باشد. از ویژگی های بارز این کتاب استعمال شعر، آیه، حدیث و مثل عربی است که مولف به شیوه نویسندگان و مترسلان قرن های ششم و هفتم و هشتم نثر خود را بدان آراسته و آنها را بیشتر به صورت ترکیب اضافی، برای تایید و تاکید معانی قبل، تتمیم معنی نیمه تمام عبارت فارسی، به صورت جمله معترضه، به منظور تشبیه و تمثیل، به صورت قید وصف و کیفیت و ... به کار برده است. یکی از مواردی که در این پژوهش مورد توجه قرار گرفته، بررسی جایگاه دستوری آیات و ابیات و عبارات عربی در نثر این کتاب است که به عنوان رکن تکمیل کننده جمله از جهت دستوری گاه در نقش مسندالیه، مفعول، مضاف الیه، متمم، مسند و مانند آن به کار رفته اند. در این اثر، نویسنده از آیات قرآن از سوی دیگر به منظور زیبا سازی فضای کلام و نمایان ساختن هنر نویسندگی خود استفاده کرده است.

کلیدواژه ها:

دستور