«کیفیت هنری سازه های بلاغی، در اثری نویافته از فتح الله عارف»

چکیده آنچه موضوع این پژوهش است، بررسی و تعیین کیفیت کاربرد شگردهای علوم معانی، بیان و بدیع و نقد آنها در اثری نویافته از فتح الله عارف، شاعر قرن دهم و شاهنامه چی دربار سلیمان قانونی است. از ویژگی هایی که یک اثر ادبی را از دیگر آثار متمایز می کند، نوع بهره گیری از سازه های بلاغی است که توسط نویسنده به شکل های گوناگون به تصویر کشیده می شود. با توجه به نوع حماسی این منظومه، عارف می کوشد شعرش را از سروده های دیگر شاعران بویژه شاهنامه فردوسی ممتاز و یا اثری همتراز آن خلق کند. در مباحث بلاغی گاه با توفیق همراه بوده و گاه به درازدامنی انجامیده است. برجسته ترین شگردهای بلاغی عارف در این اثر، بیان حسی در توصیف صحنه ها و انتخاب مشبه به از فضایی متفاوت است. عارف در یک بیت ضمن طرح عبارات کنایی، به شکل غیرمنتظره ای از دیگر ویژگی ممدوح و موصوف پرده برمی دارد. بیان همراه با تحکم و استفهام در چکیده براعت استهلال، از شگردهای بارز و موفق اوست.

کلیدواژه ها:

معانی