تحلیل روان شناختی شخصیت کودک از دیدگاه مولوی

در میان تعالیم و آموزه های روان شناسانه مولوی، نگرش او به شخصیت مستقل و هویت جداگانه کودک به طرز قابل توجهی، جلب نظر می نماید. مولوی با توجه به ساحت بیرونی و درونی انسان و با نگرش روان شناسانه، دوره کودکی را برای رشد و بلوغ جسمی، رشد فکری و عقلی هر فردی، ضروری و قهری می داند که توقف غیرطبیعی در این مرحله، نشان خامی و نقصان شخصیت در دوره جوانی و میان سالی خواهد شد. بنابر این مقاله فوق به روش تحلیلی بوده و به بررسی نگرش روان شناسانه مولوی به شخصیت کودک می پردازد که یافته های پژوهش حاکی از آن است که مولوی در قرن سیزده میلادی بسیاری از مباحث روان شناسی کودک هم چون: کودک و رشد، کودک و تربیت، کودک و گریه، کودک و شادی، کودک و تغذیه، کودک و بازی را در زوایای پیدا و پنهان شخصیت کودک واکاوی می کند که امروزه در قالب نظریه، توسط روان شناسان رشد و تکامل حسی و ادراکی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

عرفان