زبان ادبی و بلاغی رنگ در ارتباطات غیرکلامی اشعار فرخی سیستانی

عنصر رنگ در شعر پارسی نقشی غیرقابل انکار دارد. هر رنگی نقش و تاثیر خاصی دارد و در فرآیند ارتباط غیرکلامی، حال و هوای روانی مخصوصی را به مخاطب منتقل می کند. شاعران در دامنه ارتباطات غیرکلامی با دریافت های عاطفی و گاه عقلی خود در روشن کردن رازهای ناشناخته رنگ گام های موثری برداشته اند. این پژوهش به صورت تطبیقی و روش توصیفی- تحلیلی به بررسی زبان ادبی و بلاغی رنگ در ارتباطات غیرکلامی شعر فرخی سیستانی پرداخته است. دست آوردهای این پژوهش نشان می دهد که رنگ ها در اشعار فرخی، زبان دوم و گویای اوست. این شاعر، همچون دیگر شاعران سبک خراسانی، از دامنه تنوع رنگ ها و زبان آنها، در آفرینش واژه ها و مضامین و تعابیر و تصاویر هنری و ادبی با الهام از رنگارنگی طبیعت رنگین، در انتقال و القاء اندیشه ها و پیام های درونی خود در عالم ارتباطات غیرکلامی نهایت استفاده را کرده است. در مجموع، در اشعار فرخی سیستانی به ترتیب رنگ های سرخ، زرد، سفید و سبز بیشترین کاربرد را داشته اند که از طریق نماد شناسی درخصوص اثر و نویسنده آن قابل تبیین است و روحیه شاد باشی فرخی و جهان بینی مادی او و همچنین ترس از دست دادن موقعیت یا رفاه زندگی اش را می رساند.

کلیدواژه ها:

شعر