مولفه های ادبیات تعلیمی در اشعار کودکانه مصطفی رحماندوست و احمد شوقی

ادبیات تعلیمی، بارزترین دغدغه شاعران و نویسندگان معاصراست. امروزه شعر کودک چهره جدیدی از خود را به جهانیان به نمایش گذاشته و از لحاظ ساختاری، بیان، وسعت خیال و تصویرآفرینی، شیوه ای نوین را در سبک و سیاق خود در پیش گرفته است. پژوهش در مورد ادبیات و شعر کودک را می توان به دو قرن اخیر حوالت داد. به گونه ای که قرن بیستم را قرن کودک نامیده اند. شعر کودک، زبانی خیال انگیز و موزون دارد و بیشتر شیفته موسیقی کلام است و به تدریج با معنا انس می گیرد. شعر کودک به گونه ای است که بدون آموزش مستقیم، سطح دانش فرهنگی و اجتماعی و ذوق و استعداد آنان را بالا می برد چرا که از زندگی خود کودک گرفته شده است. احمد شوقی و مصطفی رحماندوست از شاعران شعر کودک هستند، که مضامین تعلیمی و تربیتی را دراشعار خود گنجانده اند. هر دو با زبانی ساده و کودکانه بسیاری از آموزه های تعلیمی را به کار برده اند. مضامین تعلیمی، تربیتی، آموزه های دینی، قرآنی، میهنی، استقامت، حمایت، صداقت و دیگر مسائل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی که در این مقاله به آنها خواهیم پرداخت. این پژوهش با استفاده از روش مکتب فرانسوی، مکتبی که به تاثیرگذاری ملت ها و پیوندهای ادبی آنان در محدوده زمانی یکسانی می پردازد و بر خلاف دیگر مکاتب به آثار از دید زیباشناسی اهمیت چندانی نمی دهد به نگارش در آمده است، و سعی شده است تا با استفاده از این مکتب جلوه ای از تعلیمی بودن اشعار و برخی از شباهت ها و تفاوت های هر دو شاعر را بیان نماییم.

کلیدواژه ها:

شوقی