بررسی جایگاه زن در بوستان سعدی با رویکرد هرمنوتیکی

در آثار عرفانی و تعلیمی ادبیات فارسی باورهای فرهنگی و اجتماعی ایرانیان بازتاب یافته است. در این باورها زنان جایگاه ویژه ای دارند. مباحث امور زنان و نقد ادبی از زیرشاخه های مطالعاتی نوع جامعه شناسی ادبیات است. در آثار ادبی فارسی نگاه نسبت به زنان متفاوت است. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و روش کیفی کتاب خانه ای، به بررسی جایگاه زن در اثر برجسته ادب فارسی بوستان سعدی پرداخته است. هدف اصلی پژوهش، تحلیل مفاهیم مرتبط با زن در این آثار از منظر هرمنوتیکی است؛ رویکردی که با تمرکز بر لایه های معنایی، بافت تاریخی، فرهنگی و اجتماعی، امکان فهمی عمیق تر از متون را فراهم می سازد. داده های پژوهش از منابع معتبر ادبی، فلسفی و دینی گردآوری شده و با روش یادداشت برداری و تحلیل نظری مورد بررسی قرار گرفته اند. در بخش تحلیل، اشعار مرتبط با زنان در بوستان با توجه به زبان نمادین، ساختار روایی و زمینه های فرهنگی زمانه ی مولف، تفسیر شده اند. در بوستان، سعدی نگاهی اخلاقی و اجتماعی به زن دارد و او را موجودی شریف و دارای عقل و احساس معرفی می کند. با این حال، بوستان سعدی تحت تاثیر باورهای رایج دینی و اجتماعی زمان خود می باشد. نتایج پژوهش نشان می دهد که جایگاه زن در بوستان سعدی، پیچیده، چندلایه و وابسته به نوع نگاه مفسر است و تحلیل هرمنوتیکی می تواند ابعاد پنهان و متنوع این جایگاه را آشکار سازد.

کلیدواژه ها:

جایگاه زن ، عرفانی ، بوستان سعدی ، هرمنوتیک