بررسی سبک شناسی قصاید حکیم شفایی اصفهانی

چکیده شرف الدین حسن شفایی، معروف به حکیم شفایی، شاعر عرفانی و پزشک جسمانی و طبیب روحانی، از شاعران نامدار ایران عهد صفوی است که در عهد حکومت شاه عباس اول صفوی، از شهرت و احترام خاص در میان عوام و خواص برخوردار بوده است. شعر وی با وجود برخورداری از ویژگی های سبک هندی تا حد قابل قبولی از افراط کاری های شعری آن دوره، در خیال و زبان عاری است و پاره ای از اطلاعات مهم اجتماعی و زبانی از آن مستفاد می شود. با این همه، تا امروز تحقیقات شایان توجهی در باره این شاعر بزرگ بویژه قصایدش صورت نگرفته است. با توجه به این که شفایی اصفهانی از قصیده سرایان بزرگ دوره صفویه به حساب می آید و تحولاتی در این قالب شعری به وجود آورده است؛ بنابراین در این مقاله برآنیم تا ویژگی های سبک شناسی و نوآوری هایی را که شاعر در اشعارش بدان ها توجه داشته، در سه سطح زبانی، فکری و ادبی بررسی نماییم.

کلیدواژه ها:

قافیه