گذر بر شاهراه اکسیر(تخلیص و بر رفتن ماهیت آدمی در اندیشه مولانا جلال الدین)

چکیده کیمیا در قدیم، دانش تبدیل فلز کم بها به فلز گران بها توسط اکسیری که کیمیاگر به دست می آورد، بوده است. البته نوعی کیمیاگری مرموز و نهانی هم بوده که انسان را به موجودی کامل و فرابشری تبدیل می کرد. یونگ کیمیاگری را پدر علم روان شناسی می دانست. عرفا نیز بدون توجه به خاصیت مادی کیمیا، برای تبدیل مس وجود انسان به طلای کمال با هدفی معنوی آن را به کار گرفته اند. مولانا، حق را کیمیاگری می داند که اصیل ترین کیمیا را به انسان عرضه می کند و معتقد است تبدیل آدمی به انسان کامل، فرآیندی کیمیاوی است. از نظر او، یکی از کاربردهای کیمیا، آزاد شدن روح از کالبد جسم خاکی است و عشق، به عنوان ارمغان عالم غیب، کیمیایی است که می تواند انسان را به والاترین مقام برساند و کفر را به ایمان بدل کند. این تحقیق بر آن است تا اندیشه مولانا را در مورد کیمیا و کیمیاگری و تاثیرات آن بر انسان و نحوه بهره برداری او از این واژه و مفاهیم آن واکاوی نماید.

کلیدواژه ها:

عرفان