نوع ادبی و ماهیت هنری در نمایشنامه و فیلمنامه

چکیده نمایشنامه و فیلمنامه را هم به عنوان دو گونه ادبی و هم به صورت دو نوع هنر، می شود تعریف و ارزیابی نمود. هرکدام از این انواع، به جهت ساختار زبانی ویژه ای که دارند و نیز به واسطه استفاده نویسندگان آن ها، از ظرفیت های زبان و شگردهای مختلف بیانی، در ردیف آثار ادبی قرار می گیرند و می توان آن ها را گونه ای نثر یا یک نوع ادبی تلقی کرد. توجه به ظرفیت نمایشی متن و واژگان و تبدیل کلام به نمادهای عینی و نشانه های قابل رویت، از مهم ترین مشخصه هایی است که تفاوت کار نویسنده نمایشنامه و فیلمنامه را با خالقان دیگر آثار ادبی رقم می زند. سابقه نمایشنامه و فیلمنامه در کشور ما چندان نیست، اما امروزه از اهمیت زیادی برخوردار است و بخشی از استعداد و خلاقیت ادبی جامعه ما مصروف نوشتن نمایشنامه و فیلمنامه می شود. بنابراین، صرف نظر از وجه فنی و هنری آن که به حوزه تئاتر و سینما مربوط می شود، به صورت شیوه ای از نویسندگی، همچنین به عنوان جنبه یا بخشی از ادبیات معاصر، حایز اهمیت تواند بود. دراین پژوهش، ضمن اشاره به پیشینه فیلمنامه نویسی و نمایشنامه نویسی در ایران، تلاش شده ماهیت ادبی و هنری این دو نوع، تشریح گردد. در این راستا بر پیوند، شباهت و تفاوت های این دو، باهم و با دیگر گونه های هنر و ادبیات، تامل شده است.

کلیدواژه ها:

زبان