عشق و سیمای رهروان حقیقی آن در منظومه های غنایی خسرو و شیرین و لیلی و مجنون نظامی

چکیده جوهر عشق در متن و بطن همه ذرات عالم هستی جاری و ساری است و اصولا اساس خلقت بر پایه عشق نهاده شده و به وادی هستی و عینیت رسیده است. عشق ودیعه ای الهی است که در بدو خلقت در نهاد آدمی نهاده شده است و امانتی است آسمانی که مسوولیت حمل آن را انسان رهرو راه عشق پذیرفته و سر تعظیم در برابر عظمت آن فرود آورده است، همچنانکه در کلام وحی نیز مورد تاکید قرار گرفته است. حکیم نظامی گنجوی از شاعران قرن ششم هجری درحیطه ادبی آذربایجان، با بیانی نمادین و سمبلیک در قالب داستان های بزمی و در عین حال عرفانی، اشارات نغزی به بایسته ها و ظرایف سیر و سلوک عرفانی کرده و در سیمای قهرمانان داستان هایی همچون خسرو وشیرین و لیلی و مجنون، عشق مجازی را به سان پلی برای عشق حقیقی و عرفانی بیان داشته است. او فرهاد و لیلی و مجنون را، که در پی عشقی الهی و ماندگار هستند، به عنوان قهرمانان حقیقی میدان عشق معرفی می نماید. این مقاله به بحث و بررسی در این زمینه در دو منظومه عاشقانه نظامی می پردازد.

کلیدواژه ها:

عشق