خوشی با سعدی و حافظ

چکیده خوشی، ازجمله حالاتی است که انسان ها در پی دستیابی به آن هستند. هرکسی با توجه به شخصیت و نوع زندگی و باور خود آن را تعبیر می کند و به شیوه خاص خود برآورده می سازد. بسیاری از این باورها درباره خوشی و روش های دستیابی به آن در اثر شاعران و نویسندگان دیده می شود؛ هر دو نوع خوشی آفاقی و انفسی در آثار آن ها دیده می شود. خوشی بیرونی مانند تفرج و فصل بهار، مستی، ... و نوع دیگر خوشی انفسی که بیشتر در حوزه عرفان جای می گیرد. بنابراین از هر دو مولفه خوشی و سرور در اشعار سعدی و حافظ وجود دارد. مهم ترین دستاورد پژوهش گواه این است که آنچه موجب آرامش و رضایت خاطر و در نهایت خوشی پایدار و حقیقی انسان است ایمان و اعتقاد به خداوند و ترک تعلقات دنیوی و عشق و محبت و مهم ترین عامل آن که وصال محبوب ازلی است. محصول اوضاع نامساعد سیاسی و اجتماعی قرن هفتم و هشتم است که پناه بردن به نور امید و دلخوشی عارفانه شد.

کلیدواژه ها:

سعدی