امکان سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه های ایرانی: دیدگاه متخصصان، درمانگر و بیماران

مقدمه: اختلالات اضطرابی از شایع ترین اختلالات روانی هستند که پروتکل هایی متناسب با دیدگاه های نظری و معطوف به این اختلالات تدوین شده و کاربرد یافته اند. از آن جا که گام نخست در به کارگیری مداخلات جدید در یک بوم، بر پایه قضاوت درباره امکان­پذیری آن­ها صورت می­گیرد، هدف مطالعه حاضر امکان سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه های ایرانی بوده است.روش: مطالعه کنونی در گام نخست، پیرو طرح دلفی انجام شد و گام دوم آن در قالب طرح شبه ­آزمایشی با پیش ­آزمون- پس ­آزمون، مرحله پیگیری و فهرست انتظار اجرا گردید. در این مسیر، ۹ متخصص پیش از آغاز اجرای گروه درمانی، با مطالعه خلاصه مبسوط پروتکل، پرسشنامه امکان سنجی را تکمیل نمودند. به علاوه، درمانگر مجری پروتکل در پایان هر جلسه، آن را از نظر معیارهای امکان پذیری ارزیابی کرد، هم چنین، ۸ بیمار عضو گروه درمانی نیز در انتهای درمان، دیدگاه خود را در مورد معیارهای امکان پذیری این پروتکل ارائه نمودند.نتایج: در بررسی مجموع مقوله های امکان سنجی از نظر متخصصان، درمانگر پروتکل و بیماران شرکت کننده در فرایند درمان، به طور کلی، امکان پذیری پروتکل در سطح (متوسط تا بالا) گزارش شد. با در نظر گرفتن شاخص اعتبار محتوا (CVI) برای ابعاد و مولفه های امکان پذیری، تمامی مولفه ها از نظر متخصصان، درمانگر و بیماران «مرتبط» به دست آمد.بحث و نتیجه گیری: درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه های ایرانی، از نظر متخصصان جامعه ایران، درمانگر ارائه دهنده این پروتکل و بیماران دریافت کننده دوره درمانی، امکان پذیر به نظر می رسد. این یافته، زمینه را برای وارسی های بیشتر در راستای تعیین کارآمدی و اثربخشی این برنامه درمانی در چارچوب کارآزمایی های گسترده فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

اختلالات اضطرابی ، امکان سنجی ، امکان پذیری ، نورتون ، گروه درمانی شناختی - رفتاری