تاثیر تمرین تداومی و تناوبی با شدت های مختلف بر بیان ژن PDE۹A و سطح سرمی NO در مدل حیوانی انفارکتوس میوکارد

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرین تداومی و تناوبی با شدت های مختلف بر بیان ژن PDE۹A و سطح سرمی NO در مدل حیوانی انفارکتوس میوکارد بود.مواد و روش ها: این مطالعه آزمایشگاهی روی ۴۰ سر موش صحرایی نر انجام شد. پس از یک هفته سازگاری با محیط و تردمیل، حیوانات به صورت تصادفی به گروه های کنترل سالم، کنترل انفارکتوس میوکارد و سه گروه تمرینی شامل تمرین تداومی و تمرین تناوبی با دو شدت مختلف تقسیم شدند. انفارکتوس میوکارد از طریق تزریق زیرجلدی ایزوپرنالین القا شد. پس از دوره بهبودی، مداخلات تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته اجرا شد. سطح سرمی NO با روش ELISA و بیان ژن PDE۹A با روش RT-PCR سنجیده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که بیان ژن PDE۹A در گروه انفارکتوس میوکارد به طور معناداری بالاتر و سطح NO به صورت معنا داری پایین تر از سایر گروه ها بود. هر دو نوع تمرین تداومی و تناوبی موجب کاهش معنا دار بیان ژن PDE۹A و افزایش سطح NO نسبت به گروه انفارکتوس شدند. بیشترین بهبود در بیان ژن PDE۹A و سطح NO در گروه تمرین تناوبی با شدت متوسط مشاهده شد.نتیجه‫گیری: هشت هفته تمرین تداومی و تناوبی با شدت های مختلف باعث کاهش بیان ژن PDE۹A و افزایش سطح سرمی NO در مدل حیوانی انفارکتوس میوکارد شد. در میان پروتکل ها، تمرین تناوبی با شدت متوسط بیشترین اثر بهبود را نشان داد. این یافته ها نشان می دهد که تمرین ورزشی، به ویژه تمرین تناوبی می تواند به عنوان رویکردی غیردارویی در بهبود وضعیت قلب پس از آسیب ایسکمیک مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انفارکتوس میوکارد ، فسفودی استراز ، تمرین تناوبی ، تمرین تداومی ، نیتریک اکساید