اثر تمرین تداومی با شدت متوسط بر مسیر سیگنالینگ miR-۱۵۵/BDNF/TrkB موش های مدل صرع لوب تمپورال

هدف: صرع یک بیماری است که با تشنج های مکرر و تحریک نشدنی مشخص می شود. اختلال شناختی یکی از عوارض مهم صرع مزمن است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر هشت هفته فعالیت ورزشی هوازی با شدت متوسط بر بیان miR-۱۵۵ و سطوح BDNF و گیرنده آن TrkB در هیپوکامپ رت های مبتلا به صرع لوب تمپورال بود. مواد و روش ها: در این پژوهش ۳۲ سر رت نر ویستار با سن شش تا هشت هفته با میانگین وزن ۲۲۶٫۶ گرم  به چهار گروه پنج تایی شامل گروه  غیرصرعی بی­تحرک (NES)، گروه صرعی بی­تحرک (ES)، گروه شم (Sham) و گروه تمرین هوازی با شدت متوسط مبتلا به صرع (EPI+MICT) تقسیم شدند. گروه­ تمرین، ۴۰ دقیقه تمرین دویدن روی تردمیل را با شدت ۶۰ درصد Vmax انجام دادند. بیان  miR-۱۵۵با استفاده از روش های RT-PCR و همچنین بیان پروتئین BDNF و گیرنده TrkB با روش  وسترن بلات در هیپوکامپ موش های صحرایی مبتلا به صرع اندازه گیری شد.یافته ها: نتایج نشان داد، بیان miR-۱۵۵ در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع به طور معناداری افزایش (۰۰۰۲/۰=P) و سطوح پروتئین BDNF و گیرنده تیروزین کیناز به طور معناداری کاهش یافت. MICT به طور معنا­داری بیان MIR۱۵۵  را کاهش داد (۰۰۰۱/۰=P) و بیان پروتئین BDNF (۰۰۰۱/۰=P) را به طور معناداری افزایش داد، اما بیان گیرنده TrkB ( ۰۵۳/۰=P) تغییر معنی داری نداشت.نتیجه‫گیری: فعالیت ورزشی هوازی می تواند از طریق تقویت مسیرهای نوروتروفیک، اثرات حفاظت عصبی درخورتوجهی در صرع لوب تمپورال ایجاد کند؛ بنابراین تمرین ورزشی با شدت متوسط می تواند به عنوان مداخله غیردارویی کم هزینه و موثری برای بهبود پیامدهای عصبی در صرع مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

صرع ، لوب تمپورال ، تمرین هوازی با شدت متوسط ، اختلالات شناختی ، عوامل نوروتروفیک