اثر تمرین تناوبی شدید و مصرف متفورمین بر برخی نشانگرهای آسیب بافت میوکارد موش های دیابتی نوع ۲

هدف: فعالیت آنزیم های کراتین کیناز mb (CK-mb)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و تروپونین I، به عنوان شاخص های کلیدی در ارزیابی یکپارچگی غشای سلولی و آسیب سلول های قلبی استفاده می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف متفورمین بر بیان ژن تروپونین I، فعالیت آنزیم های کراتین کیناز mb (CK-mb) و لاکتات دهیدروژناز (LDH) میوکارد موش های صحرایی دارای دیابت نوع ۲ بود. مواد و روش‫ها: در این پژوهش تجربی، ۳۰ سر موش صحرایی نر ده هفته ای نژاد ویستار (۲۵۰ تا ۳۰۰ گرم)، در شش گروه پنج سری شامل کنترل سالم (بدون هر گونه مداخله تا پایان پژوهش)، کنترل دیابتی (القای دیابت، با رژیم غذایی پرچرب و تزریق درون صفاقی  mg/k۳۵ ماده STZ)، شم، متفورمین، HIIT و HIIT+متفورمین قرارگرفتند. گروه های تمرین به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته روی نوارگردان دویدند. گروه های متفورمین روزانه ۵/۲گرم بر کیلوگرم وزن بدن از متفورمین را به صورت ترکیب با غذا دریافت کردند. به گروه شم (برای کنترل اثر استرس تزریق STZ) نرمال سالین (۹/۰ درصد) تزریق شد. ۴۸ ساعت پس از مداخله میوکارد موش ها برای اندازه گیری بیان ژن تروپونین I و فعالیت بیومارکرهای CK-mb و LDH استفاده شد. تحلیل آماری داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در نرم افزار آماری SPSS نسخه ۳۰ در سطح معناداری ۰۵/۰>P انجام شد. یافته‫ها: پس از القای دیابت، تایید آسیب بافت قلب با مقایسه نشانگرهای آسیب قلبی گروه کنترل-دیابتی با گروه کنترل-سالم انجام گرفت که در هر سه  شاخص آسیب میوکاردی افزایش معناداری دیده شد (۰۰۱/۰>P). قندخون گروه های کنترل دیابتی و شم در مقایسه با گروه کنترل سالم افزایش معناداری داشت (۰۰۱/۰>P). پس از مداخله قندخون گروه های متفورمین، HIIT و HIIT+متفورمین در مقایسه با گروه های کنترل دیابتی و شم به طور معناداری کمتر بود (۰۰۱/۰>P). همچنین بیان ژن تروپونین I و فعالیت CK-mb و LDH گروه های متفورمین، HIIT وHIIT+متفورمین در مقایسه با گروه های کنترل-دیابتی و شم به طور معناداری کمتر بود (۰۰۱/۰>P). هنگام مقایسه سه گروه مداخله نتایج نشان داد که تنها بیان ژن تروپونین I در گروه HIIT+متفورمین در مقایسه با گروه متفورمین به طور معناداری کمتر بود (۰۰۱/۰>P).نتیجه‫گیری: تمرین تناوبی شدید و مصرف متفورمین هر دو به کاهش آسیب بافت میوکارد در موش های صحرایی دیابتی منجر می شوند، هرچند تاثیر هم افزایی این دو مداخله مشاهده نشد.

کلیدواژه ها:

تمرین تناوبی شدید ، متفورمین ، کاردیومیوپاتی ، دیابت نوع ۲