تحلیل انتقادی نسبت معنویت با عدالت، بر اساس موضوعیت یا طریقیت

طریق انگاری یا موضوع انگاری، یکی از روش های کارآمد در شناسایی ماهیت مفاهیم و گرایشات و دیدگاه ها خواهد بود چرا که غایت پنداری یا وسائط پنداری نحوه مواجهه را مبدل و مشخص خواهد نمود. این مقاله با نگاه تحلیلی نسبت معنویت و عدالت را که از حوزه های بنیادین انسان هستند، از منظر طریقیت و موضوعیت بررسی نمود و به این مهم دست یافت که معنویت نسبت به عدالت طریقیت دارد و نه موضوعیت، به این معنا که معنویت هویتی بازدارنده نسبت به هنگامه ی قدرت ایفا میکند و با یک نظارت و کشش درونی تشکل یا فرد مقتدر را از خودکامگی به خودیافتگی برآمده از دیگر خواهی دعوت می کند. این مقاله با روش انتقادی و تحلیلی پس از اثبات رابطه ی دوسویه بین معنویت و عدالت قائل به معنویت طریقتی و عدالت موضوعیتی می گردد. دیدگاه طریقیت مدارانه نسبت به معنویت، در تباین شخصی انگاری نسبت به معنویت است و معتقد است که معنویت باید برای تامین جهات تعمیم پذیری اش به سبب تحقق عدالت، دارای یک چارچوب مشخص و قاعده مند باشد. معنویت با قرائت طریقیت هدفمند و نظامند خواهد بود و همچنین دارای فرایند و رویکرد و راهبرد خواهد شد، از این رو چون منظومه ی که معنویت یک ضلع آن عقلانیت و عدالت هم اضلاع دیگر آن را تشکیل می دهند نامی جامع برآن می نهند به نام دین چرا که دین در جنبه ی هستی شناختی اش آمیخته ی نام یک ترکیب است.

کلیدواژه ها:

: معنویت ، عدالت ، طریقیت ، موضوعیت ، سکولار ، دین