بررسی حوزه های معنایی «فعل های نام آوا» در نهج البلاغه

نام آواها، واژگانی برگرفته از صداهای محیطی هستند که با خلق تداعی های صوتی، به غنای کلام افزوده و تصاویری حسی و ملموس را در ذهن مخاطب ایجاد می کنند. نهج البلاغه پس از قرآن کریم، به عنوان مهم ترین میراث مکتوب شیعه، سرشار از ظرایف ادبی و بلاغی چون افعال نام آواهاست. این تنوع در کاربرد، هم به غنای بلاغی و زیباشناختی کلام امام می افزاید و هم بستری برای درک عمیق تر مفاهیم ایشان فراهم می سازد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بر اساس رویکرد نوین معناشناسی به بررسی حوزه های معنایی فعل های نام آوا در نهج البلاغه می پردازد تا منشا تولید آن ها را در کلام امام بازشناسد. یافته ها نشان می دهد که امام علی (ع) با به کارگیری چهل و هشت فعل نام آوا (نظیر صرخ، حن، هتف، قلقل، جلجل و ...)، طیف وسیعی از آواهای انسانی ، حیوانی، پرندگان، صدای برخورد اشیا و پدیده های طبیعی را به تصویر کشیده اند که منشا اغلب آن ها اندام های گویایی مانند خیشوم، حلق و دهان یا طبیعت است.

کلیدواژه ها:

"زبان شناسی اجتماعی" ، "حوزه های معنایی" ، "منشا زبان" ، "فعل های نام آوا" ، امام علی (ع)" ، "نهج البلاغه"