شناسایی عوامل ساختاری موثر بر قابلیت های پویا در سازمان آمار و سیستم های اطلاعات جغرافیایی عراق جهت ارتقای سرمایه انسانی

هدف اصلی پژوهش، شناسایی عوامل ساختاری موثر بر قابلیت های پویا در سازمان آمار و سیستم های اطلاعات جغرافیایی عراق جهت ارتقای سرمایه انسانی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، آمیخته (کیفی–کمی) است. در بخش کیفی، با استفاده از روش تحلیل مضمون و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از خبرگان سازمان، مولفه های اصلی مدل شناسایی شدند. نمونه گیری در این بخش به صورت هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده های کیفی با بهره گیری از نرم افزار MAXQDAتحلیل شدند. در بخش کمی، به منظور اعتبارسنجی مدل و بررسی روابط میان سازه ها، داده ها از کارکنان و مدیران سازمان گردآوری و با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های بخش کیفی نشان داد که مدل ساختاری قابلیت های پویا با رویکرد بهبود نیروی انسانی از شش مولفه اصلی شامل حس محیط و آینده نگری، شناسایی و توسعه مهارت ها، ارزیابی و اثربخشی آموزش، فرهنگ یادگیری و انگیزه کارکنان، مدیریت تغییر و انعطاف پذیری سازمانی، و نوآوری و ارزش آفرینی سازمانی تشکیل شده است. نتایج بخش کمی نیز بیانگر آن بود که تمامی مولفه های شناسایی شده تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود نیروی انسانی دارند. در میان عوامل مورد بررسی، مولفه شناسایی و توسعه مهارت ها بیشترین تاثیر را بر بهبود نیروی انسانی نشان داد و پس از آن نوآوری و ارزش آفرینی سازمانی و مدیریت تغییر و انعطاف پذیری سازمانی در رتبه های بعدی قرار گرفتند. همچنین نتایج حاکی از برازش مناسب مدل پیشنهادی و تایید روابط ساختاری میان متغیرها بود. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که قابلیت های پویا از طریق تقویت فرآیندهای یادگیری، توسعه شایستگی ها، مدیریت تغییر، نوآوری و ارزیابی مستمر عملکرد، نقش موثری در ارتقای کیفیت سرمایه انسانی و افزایش توان پاسخگویی سازمان به تغییرات محیطی ایفا می کنند. ازاین رو، توجه مدیران به توسعه قابلیت های پویا می تواند زمینه ساز بهبود عملکرد کارکنان، افزایش بهره وری و دستیابی به مزیت رقابتی پایدار در سازمان ها باشد.

کلیدواژه ها:

قابلیت های پویا ، بهبود نیروی انسانی ، توسعه مهارت ها ، مدیریت تغییر ، فرهنگ یادگیری ، نوآوری سازمانی