حکم شرعی در پرتو عقل عملی در اندیشه خواجه نصیرالدین طوسی

این پژوهش به بررسی نسبت میان شریعت و عقل عملی در اندیشه خواجه نصیرالدین طوسی می پردازد. با روش توصیفی -تحلیلی، ابتدا ماهیت حکم شرعی و معیارهای حسن و قبح تبیین شده است و سپس نقش عقل عملی در جایگاه منبعی مستقل در ادراک اخلاقی بررسی می شود. یافته ها نشان می دهد خواجه نصیر، ضمن پذیرش توانایی عقل عملی در درک کلیات اخلاقی، بر ضرورت هدایت نبوی برای تکمیل معرفت بشری و کشف احکام فراتر از دسترس عقل تاکید می ورزد. از این منظر، شریعت و عقل عملی دو عنصر مکمل در مسیر تحقق سعادت انسان هستند. این تحقیق درنهایت جایگاه عقل عملی را به عنوان منبعی مستقل ولی نیازمند به هدایت شرعی تحلیل می کند و لوازم این دیدگاه را در حوزه استنباط احکام شرعی می سنجد.

کلیدواژه ها:

عقل عملی ، حکم شرعی ، خواجه نصیرالدین طوسی ، حسن و قبح عقلی ، مصلحت ، سعادت