ابهام هستی شناختی در استدلال عدم تقارن: نقدی نو بر آنتی ناتالیسم بناتار

آنتی ناتالیسم همان گونه که در آثار کلاسیک دیوید بناتار و سپس در پژوهش های بعدی مطرح شده است، بر این باور است که ایجاد انسان جدید به لحاظ اخلاقی نادرست است؛ زیرا وجود همواره با رنج و ضرر همراه است. این مقاله با هدف بررسی بنیادهای هستی شناختی این دیدگاه، استدلال می کند که آنتی ناتالیسم با خطای مقوله ای مواجه است؛ چرا که فرض می کند موجود بالقوه پیش از وجود بالفعل، دارای هویت معین و مخاطره پذیری است. با طرح مفهوم «ابهام هستی شناختی» نشان داده می شود که سوژه بالقوه فاقد حیات و هویت معین است؛ در نتیجه نمی تواند موضوع آسیب یا منفعت قرار گیرد. از این رهگذر پارادوکسی پدید می آید که می توان آن را «پارادوکس اخلاق آینده نگر» نامید؛ وضعیتی که در آن نظام اخلاقی می کوشد اخلاق را بر اساس پیش بینی رنج های احتمالی موجوداتی بنا نهد که هنوز متحقق نشده اند. این وضعیت مردود است؛ زیرا به حذف ارزش ذاتی وجود می انجامد و هستی را صرفا به حسابگری لذت و رنج فرو می کاهد. مقاله در پایان نتیجه می گیرد که هر نظریه اخلاقی مرتبط با فرزندآوری باید اصل عدم قطعیت هستی و ارزش ذاتی بودن را لحاظ کند تا از ورطه نیهیلیسم وجودی رهایی یابد.

کلیدواژه ها:

آنتی ناتالیسم ، هستی شناسی ، هویت بالقوه ، ارزش ذاتی وجود ، اخلاق آینده نگر