شناسایی و رتبه بندی عوامل بازاریابی اعتمادساز در یک پلتفرم تامین مالی جمعی از طریق روش BWM

هدف: هدف از پژوهش حاضر، شناسایی و رتبه بندی عوامل بازاریابی اعتمادساز برای سرمایه گذاران در پلتفرم های تامین مالی جمعی (کرادفاندینگ) در اتمسفر اقتصادی ایران است تا از این طریق، درک عمیق تری از پویایی های گذار از «اعتماد نرم» به «اعتماد سخت» در بازارهای پرریسک مالی به دست آید.روش: این مطالعه با رویکردی آمیخته انجام پذیرفت. در گام نخست، از طریق مرور نظام مند ادبیات (۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴)، ۱۲ عامل کلیدی در قالب سه بعد اصلی استخراج گردید. در بخش کمی، از تکنیک تصمیم گیری چندمعیاره بهترین-بدترین (BWM) استفاده شد. داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد و روش نمونه گیری هدفمند قضاوتی از یک پنل ۱۸ نفره از خبرگان (شامل مدیران ارشد پلتفرم ها، شرکت های سرمایه گذاری خطرپذیر و اساتید دانشگاه) گردآوری شد. برای استخراج اوزان نهایی، از مدل بهینه سازی خطی و حداقل سازی نرخ ناسازگاری بهره گرفته شد.یافته ها: تحلیل خروجی های مدل BWM نشان دهنده شکاف معناداری میان عوامل برتر و انتهای لیست است. عامل «اعتباربخشی نهادی و مجوزهای رسمی» با کسب بالاترین وزن (۱۸۳/۰) در رتبه نخست قرار گرفت. پس از آن، «مدیریت ریسک و حفاظت از سرمایه گذاران (۱۶۱/۰) و «شفافیت عملیاتی و مالی (۱۳۷/۰) رتبه های دوم و سوم را به خود اختصاص دادند. در نقطه مقابل، عوامل مرتبط با تعاملات اجتماعی و ظاهری مانند «تجربه کاربری و طراحی سایت» (UX) در رتبه دوازدهم (آخر) جای گرفتند. نرخ میانگین ناسازگاری (۰۴۲/۰) نیز پایایی بالای این یافته ها را تایید کرد.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش حاکی از یک تضاد زمینه ای با ترندهای جهانی است؛ بدین معنا که سرمایه گذاران ایرانی از یک مدل ارزیابی غیرجبرانی پیروی می کنند که در آن هیچ میزان از بهبود در رابط کاربری یا اثبات اجتماعی نمی تواند فقدان مجوزهای قانونی و تضامین مالی را جبران کند. بر این اساس، پیشنهاد می شود پلتفرم های تامین مالی جمعی استراتژی های خود را از بازاریابی هیجانی به سمت معماری اطلاعاتی مبتنی بر شفافیت رگولاتوری و «اعتماد نهادی» تغییر دهند.

کلیدواژه ها:

تامین مالی جمعی ، بازاریابی اعتمادساز ، روش بهترین–بدترین (BWM)