بازنمایی هیجان در کنش های عاطفی سرل در قرآن کریم بر اساس نظریه پلاچیک (مطالعه موردی:جزء ۲۶ الی ۲۸)

پژوهش حاضر به بررسی کنش های عاطفی در آیات قرآن کریم با تمرکز بر پیوند آن ها با هیجان های انسانی می پردازد. با تکیه بر چارچوب نظری کنش های گفتاری و چرخه هیجانات پلاچیک، تلاش شده است تا از طریق تحلیل آیات منتخب(جزء بیست و ششم تا بیست و هشتم قرآن کریم)، نحوه بازنمایی هیجاناتی همچون تحسر، پشیمانی، ستایش، شرم، بیزاری و دوستی در قرآن بررسی شود. کنش های عاطفی مانند نکوهش، جلب توجه، ستایش، نفرین و تحسر، هرکدام با هدف گفتمانی خاصی در آیات به کار رفته اند که از جمله می توان به هشدار، عبرت آموزی، تایید هنجارهای دینی و ایجاد انگیزه و امید اشاره کرد. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر تحلیل کیفی و کمی، به شناسایی انواع کنش های گفتاری عاطفی و هیجان های مرتبط با آن ها در آیات مورد نظر پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که کنش ملامت بیشترین بسامد را دارد و هیجان هایی با بار عاطفی منفی مانند شرم، بیزاری و هشدار غالب هستند، در حالی که هیجان های مثبت نظیر شادی و امیدواری به مهربانی الهی اشاره دارند. همبستگی دوسویه ای بین کنش های عاطفی(مانند ملامت و جلب توجه) و هیجان های مرتبط(مانند شرم و بیزاری) مشاهده شد. کنش های عاطفی موجود در پژوهش با هیجان هایی با شدت های متفاوت همراه هستند، همچنین شدت هیجان در آیات قرآنی با نوع کنش عاطفی رابطه نزدیکی دارد.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، کنش عاطفی ، سرل ، نظریه هیجانی ، پلاچیک