بررسی اثر اولئوروپین بر پسودوپارکینسونیسم القا شده ناشی از پرفنازین در موش صحرایی

سابقه و هدف: پارکینسون به عنوان دومین بیماری شایع سیستم عصبی پس از بیماری آلزایمر شناخته می شود. پارکینسونیسم در درجه اول به دلیل ایدیوپاتیک ایجاد می شود. ترکیبات فلاونوئیدی، ترکیبات پلی فنلی طبیعی هستند که در بسیاری از گیاهان یافت می شوند. اولئوروپین یک فلاونوئید است که در زیتون و محصول آن یافت می شود که دارای اثرات محافظتی مختلف بر روی سیستم عصبی است. مطالعه حاضر با هدف بررسی، اثر اولئوروپین بر پسودوپارکینسونیسم القا شده ناشی از پرفنازین در موش صحرایی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی– آزمایشگاهی، موش های نژاد ویستار به شش گروه ۵ تایی تقسیم شدند. اولئوروپین داخل صفاقی در دوزهای ۱۰، ۲۰، ۴۰، ۸۰ میلی گرم در کیلوگرم تزریق شد. موش ها پس از تجویز دوزهای مختلف اولئوروپین، نرمال سالین و بروموکریپتین، پروفنازین دریافت کرد. موش ها با استفاده از آزمون مورپورگو برای ارزیابی سفتی عضلات ۲۰، ۴۰، ۶۰، ۹۰، ۱۲۰، ۱۸۰ و ۲۴۰ دقیقه پس از تزریق پروفنازین مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: کاهش سفتی عضلات در گروه دریافت کننده اولوروپئین با دوز ۲۰ میلی گرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت معنی دار بود (۰/۰۵ P<). کاهش سفتی در مصرف الئوروپئین با دوزهای ۴۰ و ۸۰ میلی گرم در کیلوگرم در مقایسه با گروه کنترل مثبت قابل توجه بود. استنتاج: اولئوروپین تاثیر مثبتی بر پسودوپارکینسونیسم القا شده توسط پرفنازین در دوز ۲۰ میلی گرم در کیلوگرم دارد، اما تزریق آن در دوزهای ۴۰ و ۸۰ میلی گرم در کیلوگرم، کاهش قابل توجهی در سفتی عضلات ایجاد می کند.

کلیدواژه ها:

Parkinsonism ، Pseudoparkinsonism ، Perphenazin ، Oleuropein ، پارکینسونیسم ، پسودوپارکینسونیسم ، پرفنازین ، اولئوروپین