گرفت های سنتیک تزریق پذیر قابل جذب در جراحی استخوان: از شیمی مواد تا کاربرد بالینی

گرفت های سنتتیک تزریق پذیر قابل جذب طی دو دهه ی اخیر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در بازسازی نقایص استخوانی مطرح شده اند و تلاش دارند محدودیت های بنیادی اتوگرفت و آلوگرفت را کاهش دهند. این سامانه ها با فراهم کردن قابلیت تزریق، تطابق با هندسه های پیچیده ی نقص استخوانی و کاهش تهاجم جراحی امکان مدیریت انواع وسیعی از آسیب های اسکلتی را فراهم می کنند. بااین حال، بررسی انتقادی شواهد موجود نشان می دهد که موفقیت این مواد صرفا به زیست سازگاری یا قابلیت جذب آن ها وابسته نیست، بلکه به ایجاد تعادلی دقیق میان خواص رئولوژیک، استحکام مکانیکی اولیه، نرخ تخریب و پاسخ های زیستی بافت میزبان وابسته است. عدم هماهنگی میان تخریب ماده و تشکیل استخوان جدید، آزادسازی محصولات جانبی التهابی و محدودیت های مکانیکی در نواحی تحت بار ازجمله چالش هایی هستند که همچنان مانع جایگزینی کامل این مواد با روش های سنتی در برخی کاربردهای بالینی شده اند. درعین حال، پیشرفت های اخیر در مهندسی مواد زیستی نشان می دهد که نسل آینده ی این گرفت ها احتمالا به صورت سامانه های چندعملکردی طراحی خواهند شد که علاوه بر ایفای نقش داربست فیزیکی قادر به تنظیم فعال محیط بازساختی نیز باشند. توسعه ی گرفت های هوشمند با قابلیت رهایش کنترل شده عوامل زیست فعال ادغام با فناوری های زیست چاپ سه بعدی و استفاده از حامل های سلولی ازجمله مسیرهایی است که می تواند کارایی درمانی این مواد را به طور قابل توجهی ارتقا دهد. بااین حال، تحقق این چشم انداز نیازمند مطالعات پیش بالینی دقیق تر، کارآزمایی های بالینی طولانی مدت و همکاری نزدیک میان دانشمندان مواد، زیست شناسان و جراحان ارتوپدی است تا فاصله ی میان نوآوری های آزمایشگاهی و کاربرد ایمن و قابل پیش بینی در بالین به حداقل برسد.

کلیدواژه ها:

گرفت استخوانی سنتتیک شیشه ، زیست فعال ، بازسازی استخوان ، زیست مواد تزریق پذیر