پاسخی به تقدیرگرایی الهیاتی بر اساس نظریه نسبیت اینشتین

رابطه بین علم خطاناپذیر الهی و اختیار انسان همواره مورد توجه اندیشمندان در ادیان ابراهیمی بوده است. در این پژوهش که به روش توصیفی  تحلیلی انجام شده است با کمک گرفتن از قوانین نسبیت اینشتین و یکی از نتایج آن یعنی هم زمانی ابدی  زمانمند نتیجه گرفته ایم کههمه براهین تقدیرگرایی الهیاتی از فرض نادرست تقسیم زمان به سه بخش گذشته و حال و آینده استفاده کرده اند. اگرچه این تقسیم بندی زمان از جایگاه و نظرگاه انسانی درست به نظر می رسد، با توجه به اینکه خدا به صورت هم زمانی ابدی  زمانمند با جهان در ارتباط است و کل زمان این جهان با یک لحظه حال بدون تغییر از ابدیت خدا هم زمان است، می توان گفت از نظرگاه الهی این تقسیم بندی نادرست است و علم خداوند به همه رخدادهای این جهان از جمله افعال انسانی همواره علم به زمان حال و بدون تغییر است و از آنجا که علم به زمان حال هیچ ناظری با اختیار هیچ فاعلی در تعارض نیست می توان گفت علم الهی از نظرگاه الهی با اختیار انسان سازگار است؛ ولی در عین حال همین اختیار از نظرگاه انسانی به دلیل درک نادرست فضا زمان به صورت جبر الهیاتی توسط ما انسان ها درک می شود. این در حالی است که از آنجا که خدا بنا به تعریف باور کاذب و غیر حقیقی ندارد، در مقام مقایسه بین دو نظرگاه الهی و انسانی، می توان گفت حقیقت افعال انسانی همان اختیار است که نزد خدا حاضر است و این حقیقت به دلیل درک نادرست فضا زمان به صورت توهم جبر الهیاتی بر ما انسان ها بروز می کند. همچنان که درک نادرست فضا توسط پیشینیان ما حقیقت خورشید مرکزی در منظومه خورشیدی را به صورت توهم زمین مرکزی بر آن ها بروز داده بود. بنابراین می توان گفت براهین تقدیرگرایی الهیاتی بر درک نادرست از فضا زمان بنا شده و نادرست هستند.

کلیدواژه ها:

اختیار ، تقدیرگرایی الهیاتی ، جبر ، علم الهی ، نظریه نسبیت اینشتین