ارائه مدل توسعه سواد ارتباطی در هندبالیست های حرفه ای

در ورزش های گروهی حرفه ای، به ویژه هندبال، کیفیت ارتباطات درون تیمی نقش تعیین کننده ای در انسجام، تصمیم گیری و عملکرد ورزشی ایفا می کند و این امر، ضرورت توجه نظام مند به مفهوم سواد ارتباطی را برجسته می سازد. هدف پژوهش حاضر، ارائه مدل توسعه سواد ارتباطی در هندبالیست های حرفه ای است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از الگوی سیستماتیک اشتراوس و کوربین انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۱۹ نفر از بازیکنان حرفه ای، مربیان و متخصصان ارتباطات ورزشی گردآوری و با روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که توسعه سواد ارتباطی پدیده ای چندبعدی و فرآیندی است که تحت تاثیر شرایط علی (مانند سبک رهبری مربی و تجربه های ارتباطی)، شرایط زمینه ای (سطح رقابت، ساختار تیم و ویژگی های روان شناختی) و شرایط مداخله گر (فشار روانی، رسانه ها و تعارضات درون تیمی) شکل می گیرد. راهبردهایی نظیر آموزش نظام مند مهارت های ارتباطی، تقویت رابطه مربی–بازیکن، ایجاد فضای ارتباطی امن و بازخورد مستمر، به عنوان سازوکارهای کلیدی توسعه این سواد شناسایی شدند. در نهایت، مدل مفهومی ارائه شده نشان می دهد که ارتقای سواد ارتباطی منجر به بهبود عملکرد فردی، افزایش انسجام تیمی و ارتقای جایگاه حرفه ای بازیکنان می شود و می تواند مبنایی کاربردی برای مداخلات آموزشی، مدیریتی و روان شناختی در هندبال حرفه ای فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سواد ارتباطی ، ورزش حرفه ای ، هندبال ، نظریه داده بنیاد ، انسجام تیمی