نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در کاهش فرسودگی تحصیلی: مدل پیش بینی بر پایه امید، تاب آوری و درگیری تحصیلی

هدف این پژوهش بررسی پیش بینی فرسودگی تحصیلی بر اساس امید تحصیلی، درگیری تحصیلی و تاب آوری تحصیلی و نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی، از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان پیرانشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با استفاده از نمونه گیری در دسترس، تعداد ۴۱۸ نفر به صورت آنلاین در پژوهش شرکت کردند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه های استاندارد فرسودگی تحصیلی (برسو و همکاران)، امید تحصیلی (اسنایدر)، درگیری تحصیلی (ریو)، تاب آوری تحصیلی (ساموئلز) و خودتنظیمی هیجانی (گراس و جان) استفاده شد. نتایج نشان داد که همه مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم مدل معنادار هستند. متغیر خودتنظیمی هیجانی نقش واسطه ای مهمی در روابط بین امید، تاب آوری و درگیری تحصیلی با فرسودگی تحصیلی ایفا می کند. مسیر امید از طریق خودتنظیمی هیجانی با فرسودگی تحصیلی (۰۴۶/۰- β=،۰۰۱/۰ P<)، مسیر تاب آوری تحصیلی از طریق خودتنظیمی هیجانی (۰۵۹/۰- β=،۰۰۱/۰ P<) و مسیر درگیری تحصیلی از طریق خودتنظیمی هیجانی (۰۴۷/۰- β=،۰۰۱/۰ P<) همگی معنادار هستند و مدل از برازش برخوردار است. بنابراین با فراهم نمودن شرایط مساعد برای افزایش امید، درگیری و تاب آوری تحصیلی و خودتنظیمی هیجانی می توان انتظار داشت که میزان فرسودگی تحصیلی دانش آموزان کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

امید تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، خودتنظیمی هیجانی ، فرسودگی تحصیلی.