تبیین تاثیرات پارامترهای نحو فضا بر تغییرات کالبدی فضاهای اداری (مورد پژوهی: تعدادی از ساختمان های اداری شهر تهران)

در معماری پسا مدرن یکی از مسائلی که می بایست در طراحی محیط های اداری بدان توجه داشت نحوه چیدمان فضایی است؛ به گونه ای که تعامل میان افراد و استفاده جمعی از فضا را به همراه داشته باشد. در راستای رسیدن به فاکتور هایی برای ایجاد گسست در چرخه تکراری کار، تاثیر پارامتر های نحو فضا بر تغییرات کالبدی فضا های اداری مورد بررسی قرار گرفته است؛ که هدف یافتن پاسخی مناسب در حوزه معماری، برای ارتقای کیفیت زندگی اداری و افزایش سرمایه اجتماعی است. در این پژوهش با استفاده از نرم افزار دپس مپ، به بررسی ویژگی های اجتماعی و کالبدی شش پلان از منتخبان جایزه معمار پرداخته شده و با اعمال تغییرات در پلان نمونه ها (مرحله :A حذف دو دیوار و مرحله :B حذف شکست ها در دیواره های خارجی پلان ها) سه پارامتر ارتباط، هم پیوندی و عمق فضا ها، مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های کمی نشان می دهد که معماری اداری با عمق کاهش یافته و ارتباط تقویت شده، به ویژه در فضای open plan office و فضا های واسط مانند راهرو های باز و مناطق تجمعی، زمینه ساز شکل گیری سرمایه اجتماعی پایدار است. پس توجه به نکاتی همانند ارتقای کیفیت برخوردی فضای کار اجتماعی می تواند میان نیازهای متضاد کار و ارتباطات انسانی، رابطه برقرار کند و نتیجه نوعی تناسب مثبت به همراه دارد. هم چنان که طراحی آگاهانه چیدمان فضایی محیط کار، به مثابه ابزاری موثر در شناخت عواملی چون: "ارتباط بصری مستقیم میان فعالیت ها و عامه مردم"، "طراحی محیط کاری که سرمایه اجتماعی و کارکردی میان مردم را در جامعه میسر می سازد" و "تطبیق پذیری و انعطاف پذیری فضا" شده است.

کلیدواژه ها:

فضای اداری ، پیکره بندی فضایی ، چیدمان فضا ، روابط فضایی ، سرمایه اجتماعی