برنامه ریزی و کنترل راهبردی در آموزه های امام رضا علیه السلام

آموزه های امام رضا علیه السلام بر برنامه ریزی به عنوان شرط کمال ایمان و مانع لغزش تاکید ویژه دارند. با وجود این سرمایه روایی، خلا نظری در پیوند نظام مند «علم مدیریت راهبردی» و «سیره مدیریتی رضوی» محسوس است. پژوهش حاضر با هدف پرکردن این شکاف، به این پرسش می پردازد که چگونه می توان بر مبنای آموزه های رضوی، الگویی مفهومی برای برنامه ریزی و کنترل راهبردی طراحی نمود؟ این مطالعه توصیفی-تحلیلی با روش اسنادی انجام شد. سه حدیث محوری امام رضا علیه السلام «من طلب الامر من وجهه»، «حسن التقدیر فی المعیشه» و «تقسیم اوقات به چهار بخش» با رویکرد تحلیل محتوای کیفی جهت دار واکاوی و در تقاطع با ادبیات جهانی کنترل راهبردی قرار گرفت. حاصل این مطالعه طولی، مدلی مفهومی با سه متغیر اصلی«تدوین، اجرا و ارزیابی» و ده متغیر فرعی(از جمله خودکنترلی و مسئولیت پذیری) است. نوآوری مدل در تلفیق اصول فنی کنترل راهبردی با مبانی ارزشی رضوی است. کاربست این الگو، سازمان ها را به تحقق استراتژی ها با رویکردی اخلاق مدار رهنمون می سازد.

کلیدواژه ها:

سیره مدیریتی امام رضا علیه السلام ، علم برنامه ریزی ، برنامه ریزی راهبردی ، کنترل استراتژیک