<span lang="FA">رویکردهای درمان نوآورانه برای آرتروز زانو: از تزریق داخل مفصلی تا جراحی های بازسازی غضروف <span lang="FA">(مقاله ی مروری)

استئوآرتریت زانو (KOA) یک اختلال مفصلی دژنراتیو شایع است، به ویژه در میان افراد بالای ۵۰ سال، و شیوع بیشتر در زنان، افراد چاق و افراد دارای آسیب های مفصلی قبلی. استراتژی های درمانی فعلی در مرحله اول بر کنترل علائم تمرکز دارند، که بر نیاز فوری به درمان های موثرتر و اصلاح کننده بیماری تاکید می کند. پیشرفت های اخیر در هر دو روش غیرجراحی و جراحی، گزینه های بازسازی امیدوارکننده ای را معرفی کرده اند. درمان هایی مانند پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) و سلول های بنیادی مزانشیمی (MSCs) پتانسیل کاهش التهاب و ترویج بازسازی غضروف، به ویژه در مراحل اولیه استئوآرتریت را نشان داده اند. در مقابل، تزریق اسید هیالورونیک داخل مفصلی (HA) فقط تسکین موقت علائم را فراهم می کند و اثربخشی طولانی مدت محدودی را نشان می دهد. برای موارد پیشرفته، مداخلات جراحی ازجمله کاشت کندروسیت اتولوگ (ACI) و آرتروپلاستی زانو (TKA) گزینه های مناسبی هستند، اگرچه با خطرات و عوارض خاصی همراه هستند. رویکردهای درمانی شخصی سازی شده بر اساس شدت بیماری، پیشرفت و عوامل خاص بیمار احتمالا نتایج بهینه ای را به همراه خواهند داشت. مسیرهای آینده در مدیریت آرتروز زانو ممکن است شامل سلول های بنیادی مزانشیمی ویرایش شده ژنتیکی، ایمپلنت های هوشمند و ادغام یادگیری ماشینی برای افزایش دقت درمانی و موفقیت بلندمدت باشد.

کلیدواژه ها:

آرتروز زانو ، پزشکی بازساختی ، سلول های بنیادی مزانشیمی ، پلاسمای غنی از پلاکت ، اسید هیالورونیک