برساخت جمعی مفهوم التقاط گرایی معماری در مقیاس های جغرافیایی با تاکید بر نظریه کنشگر -شبکه

توسعه جامعه، بار معنایی مفاهیم مختلف حرفه ای را افزایش داده و منجر به ابهام در تفسیر، آنها می شود. با افزایش جامعیت تبادل کنش های انسانی، این عدم قطعیت در تفسیر به پدیده ای رایج در زمینه های مختلف تبدیل شده است. در حوزه معماری، تاکید بیش از حد معمار بر تجربه و خلاقیت شهودی، منجر به قضاوتی بر پایه تجربه شخصی وی در مواجهه با مفاهیم مبهم، شده است. علاوه بر این، خوانایی منطقی اهداف «جعبه سیاه» در حوزه حرفه ای برای سایر رشته های تخصصی و عموم مردم دشوار شده است. «التقاط گرایی» یک مفهوم معماری تفرقه انداز است که از تبادل فرهنگی پدید آمده است. هدف از این پژوهش توسعه ابزاری است که بتواند همگام با برنامه ی ششم توسعه کشور، به تولید علم (با توسعه رویکرد پژوهشی جامعه شناسی در حوزه معماری در جهت تبدیل مفاهیم پیچیده و مبهم به ساده) بپردازد که ارائه نگاهی نوین به صورت واضح و جامع و فرارشته ای به ویژگی های التقاط-گرایی معماری، می باشد در جهت پاسخگویی به این دو سوال پژوهش: ۱) چگونه می توان روشی را توسعه داد که بتواند مفاهیم پیچیده معماری را به صورت واضح و جامع، بیان کند. ۲) نحوه ارتباط تفسیر معاصر التقاط گرایی با توسعه اجتماعی جوامع به چه صورت می باشد. فرضیه پژوهش این است که معماری التقاطی از بین نرفته بلکه به صورت بیان انتزاعی و غیرعینی ادامه یافته است که با افزایش درجه توسعه اجتماعی، ویژگی های التقاطی ملموس و واضح به سمت ضمنی و انتزاعی تر پیش می رود.

کلیدواژه ها:

شهود ، فرارشته ای ، التقاط گرایی ، نظریه کنشگر شبکه ، نگاشت مناقشات