تحلیل اقلیم گرایی در رمان پیاده اثر بلقیس سلیمانی؛ واکاوی نقش مولفه های جغرافیایی، زیستی و فرهنگی در شکل گیری ساختار روایت، شخصیت پردازی و تولید معنا

اقلیم گرایی، به مثابه رویکردی تحلیلی در مطالعات ادبی، به بررسی نسبت میان بوم، فرهنگ و زبان در شکل دهی به ساختار و معنای متن می پردازد. رمان «پیاده» اثر بلقیس سلیمانی، با ریشه دواندن در بافت فرهنگی و اقلیمی منطقه کرمان، نمونه ای از این رویکرد را به نمایش می گذارد. این مقاله با هدف بررسی جلوه های اقلیم گرایی در رمان پیاده اثر بلقیس سلیمانی، به واکاوی نقش مولفه های جغرافیایی، زیستی و فرهنگی در شکل گیری ساختار روایت، شخصیت پردازی و تولید معنا می پردازد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است. یافته ها حاکی از آن است که عناصر اقلیمی در پیاده، از سطح توصیف طبیعت فراتر رفته و بلکه به عنوان مولفه هایی پویا و ساختاربخش، در پیشبرد خط روایی، ژرف سازی شخصیت پردازی و ارتقاء ظرفیت های معنایی اثر نقش محوری ایفا می کنند. همچنین، پیوند میان اقلیم و فرهنگ در این اثر، در خلق نوعی واقع نمایی ادبی و تقویت دلالت های اجتماعی و هویتی رمان نقشی تعیین کننده دارد. بر این اساس، رمان «پیاده» نه تنها بستری برای بازشناسی هویت منطقه ای فراهم می آورد، بلکه الگویی از تلفیق منسجم و هنرمندانه ادبیات و اقلیم را در ساختار روایت ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بلقیس سلیمانی ، اقلیم گرایی ، رمان پیاده ، کرمان