بررسی رابطه غیرخطی بدهی عمومی و رشد اقتصادی با تاکید بر کیفیت نهادی در کشورهای توسعه یافته

این پژوهش با بهره گیری از مدل رگرسیون انتقال ملایم تابلویی (PSTR)، به بررسی تعاملات غیرخطی میان بدهی عمومی و رشد اقتصادی با تاکید بر نقش کیفیت نهادی در کشورهای توسعه یافته طی دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۳ می پردازد. یافته های تجربی، وجود دو رژیم رفتاری متمایز را تایید کرده و نشان می دهد که اثرگذاری بدهی عمومی بر رشد اقتصادی، تابعی از سطح «کیفیت نهادی» و «شدت رانت منابع طبیعی» است نتایج آزمون های غیرخطی بودن نشان می دهد که الگوی خطی رد شده و مدل PSTR با یک تابع انتقال و دو حد آستانه برای رانت منابع طبیعی، مناسب ترین الگو برای تبیین داده هاست؛ به گونه ای که دو رژیم رفتاری متمایز شامل «رژیم رانت پایین» و «رژیم رانت بالا» شناسایی می شود. براساس برآوردها، نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی در هر دو رژیم اثر منفی و معناداری بر رشد اقتصادی دارد و شدت این اثر در رژیم رانت بالا بیشتر است. در مقابل، کیفیت نهادی، شاخص توسعه انسانی و درجه جهانی شدن در هر دو رژیم اثری مثبت و معنادار بر رشد دارند و عبارت تعاملی بدهی و نهادها نشان می دهد که نهادهای باکیفیت می توانند بخشی از پیامدهای منفی بدهی بر رشد را خنثی کنند. رانت منابع طبیعی در هر دو رژیم اثری منفی و معنادار بر رشد دارد و در سطوح بالاتر رانت، این اثر تشدید می شود که موید بروز «نفرین منابع» حتی در اقتصادهای توسعه یافته است.

کلیدواژه ها:

رشد اقتصادی ، کیفیت حکمرانی ، رانت منابع طبیعی