تبیین اصول موثر بر معماری فضاهای مسکونی در مجموعه های مسکونی منطقه ۴ شیراز با تاکید بر نقش مولفه های موثر در کیفیت کالبدی فضا

معماری واقعیتی است که در فضا واقع می شود، در آن بازشناسی شده و در پیوستگی و وابستگی هایی که با فضا دارد فهم می گردد. با توجه به رشد قیمت مسکن در کلانشهرها و شهر شیراز و همچنین در راستای بهبود کیفیت زندگی خانواده که در نتیجه آن به بهبود زندگی شهری منجر می شود در این راستا هدف از انجام تحقیق حاضر تبیین اصول موثر بر معماری فضاهای مسکونی در مجموعه های مسکونی با تاکید بر نقش مولفه های موثر در کیفیت کالبدی فضا بود. روش تحقیق حاضر از حیث ماهیت به صورت کمی بود. بر مبنای یافته های پژوهش سه شاخص کیفی یا صفت محیطی جمع گرایی(شامل معیارهای امنیت، فعالیت پذیری و تجمیع پذیری)، طبیعت گرایی(شامل معیارهای مصنوع پرهیزی و تغییر و تطبیق پذیری) و انسان گرایی(شامل معیارهای تسلط پذیری و امکان شخصی سازی و خاطره پذیری و خاطره سازی) در تحقق کیفیت کالبدی فضای مسکونی واقع می شوند. نکته دارای اهمیت در این میان همپوشانی قابل ملاحظه این صفات با توجه به قابلیتهای محیطی و ویژگی های قضایی شکل دهنده به آنهاست که این امر با توجه به رابطه تنگاتنگ و تناظر قابل تصور بین مدل سلسله مراتبی عوامل کالبدی و نیازهای انسانی دور از ذهن نیست.

کلیدواژه ها:

کیفیت ، کیفیت کالبدی ، شهر شیراز