نقد مدعای ناصرالقفاری پیرامون باور به رجعت در اندیشه شیعی (بر پایه واکاوی سیرتطور آموزه رجعت)

ازجمله تمایزات اندیشه شیعی، باور به رجعت است. متکلمان و اندیشمندان اسلامی، نگاشته های فراوانی را برای اثبات این باور و مستدل ساختن آن ارائه کرده اند. اما آنچه امروزه در پاره ای از پژوهش های برخی از اندیشمندان و پژوهشگران سلفی به وفور به چشم می خورد این است که اعتقاد به رجعت، از قرن سوم و چهارم به بعد، توسط غلاتی چون عبدالله بن سبا از اندیشه یهود به منظومه اندیشه شیعی وارد شده است. از این رو ارائه پژوهشی مستقل درباره شناسایی و تبیین سیر تطور این اندیشه، ضروری به نظر می رسید تا از این رهگذر، به نقد مدعای مذکور پرداخته شود. بر پایه یافته های این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی به نگارش درآمده، افزون بر اینکه شواهد کافی برای اثبات وجود تاریخی ابن سبا وجود ندارد، هیچ سندی دال بر باورمندی وی به رجعت و تلاش او برای تلقین چنین باوری به مسلمانان وجود ندارد. افزون بر این اساسا مفهوم رجعت در متون دینی یهود جایگاهی ندارد. بنابراین، نسبت دادن رجعت به منابع یهودی و انتقال آن به تشیع از طریق عبدالله بن سبا، از نظر تاریخی بی اعتبار است.

کلیدواژه ها:

رجعت ، تشیع ، اهل سنت ، عبدالله بن سبا ، ناصر القفاری