بررسی انتقادی نظریه هاینس هالم در مورد ادعای امامت جعفر بن علی (فرزند امام هادی علیه السلام)

جعفر، فرزند امام هادی(ع)، یکی از افراد خانواده امامت بود که در سه برهه از زندگی اش به صورت مستقیم و غیرمستقیم ادعای امامت کرد که این ادعا موجب شکل گیری جریان های انحرافی در زمان خودش، و دستاویزی برای برخی پژوهشگران و خاورشناسان در عصر حاضر شد. این نوشتار با روش توصیفی-تحلیلی از راه گردآوری اطلاعات کتابخانه ای به بررسی و نقد اجمالی دیدگاه هاینس هالم آلمانی درباره اعتقاد شیعه امامیه به فرزند پنهانی برای امام حسن عسکری(ع)می پردازد. هالم، نبود فرزند آشکار برای امام عسکری(ع)، استناد جعفر به نسب خانوادگی، عدم ذکر نام امام عصر؟عج؟ در وصیت نامه امام عسکری(ع) و همچنین تقابل میان ادعای امامت فرد غائب با حضور فیزیکی و ادعای امامت جعفر بن علی را، به عنوان دلایل اثبات امامت جعفر و پذیرش اولیه شیعیان پس از امام عسکری(ع) نسبت به او به عنوان امام ذکر کرده است. یافته های مقاله نشان می دهد که هالم استفاده درستی از منابع شیعی نداشته است و صرف نبودن نام در وصیت نامه، نمی تواند دلیلی بر نادرستی ادعا باشد. با استناد به قرائن و شواهد تاریخی، ازجمله: واکنش منفی عالمان شیعه، رد ادعای جعفر توسط نمایندگان امام عصر؟عج؟، نبود نشانه های امامت در جعفر به ویژه تاکید شیعه بر نص الهی، و نقش شبکه وکالت در تضعیف ادعای جعفر، می توان به بطلان ادعای هالم و اثبات امامت امام زمان(عج) دست یافت.

کلیدواژه ها:

جعفر فرزند امام هادی علیه السلام ، مستشرقان ، هالم ، امامت و غیبت