ورزش قهرمانی در ایران: عوامل موثر، راهبردهای توسعه پایدار و پیامدها

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل عوامل موثر بر توسعه ورزش قهرمانی در ایران بود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و با استفاده از روش نظریه داده بنیاد به شیوه نظام مند استراوس و کوربین انجام شد. برای گردآوری داده ها از دو روش مطالعات کتابخانه ای و مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با ۲۱ نفر از نخبگان آشنا با حوزه ورزش قهرمانی استفاده شد. مشارکت کنندگان با روش نمونه گیری هدفمند و به صورت گلوله برفی انتخاب شدند. به منظور سنجش روایی کیفی، فرایند تاییدپذیری توسط شرکت کنندگان و بازبینی متخصصان انجام گرفت. همچنین،پ برای بررسی پایایی داده ها، از روش حسابرسی فرایند بهره گرفته شد که در نتیجه آن، میزان توافق برابر با ۹۳ درصد محاسبه شد. فرایند تحلیل داده ها براساس روش مقایسه مداوم و در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد. درمجموع، ۳۶۲ کد مفهومی از مصاحبه ها استخراج شد که پس از پالایش و طبقه بندی، در قالب ۷۴ مقوله فرعی و ۱۱ طبقه (مقوله اصلی) سامان دهی شد. این طبقات شامل سیاست زدگی و تداخل ساختاری در نظام حکمرانی ورزش قهرمانی، توسعه ورزش قهرمانی ایران، اصلاح و تقویت ساختارهای حکمرانی و مدیریت ورزش، تجاری سازی و خصوصی سازی صنعت ورزش، گسترش نظام باشگاه داری حرفه ای و تقویت دیپلماسی ورزشی، توسعه زیرساخت ها و فضاهای ورزشی استاندارد، طراحی نظام ملی استعدادیابی ورزشی، مدیریت اثربخش و کارآمد، فضای کلان و ظرفیت های درون سازمانی، منابع انسانی کارآمد و پایداری چندبعدی و کارآمدی راهبردی در نظام ورزش قهرمانی بود. الگوی استخراج شده می تواند به عنوان نقشه راهی بومی برای تصمیم سازی های کلان در حوزه ورزش قهرمانی بهره برداری شود. بهره گیری از این الگو در سیاست گذاری های ملی، موجب اثربخشی بیشتر و ارتقای جایگاه ایران در عرصه های بین المللی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

ایران ، توسعه ورزش ، گراندد تئوری ، ورزش قهرمانی