مدل معادلات ساختاری تبیین رابطه بین توانمندسازی روان شناختی و یادگیری مادام العمر با واسطه گری تاب آوری و خودکارآمدی

چکیدهپژوهش حاضر با هدف بررسی نقش توانمندسازی روان شناختی، تاب آوری و خودکارآمدی بر میزان یادگیری مادام العمر تدوین شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارمندان پیمانی بخش خصوصی شهر تهران در رده سنی ۲۱ الی ۶۴ سال و فارغ التحصیل در یکی از مقاطع دیپلم تا دکتری بودند که ۲۰۰ نفر از آن ها به شکل در دسترس انتخاب شدند. روش پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از نوع توصیفی-همبستگی و مدل معادلات ساختاری بود. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه های توانمندسازی روان شناختی توماس و ولتهوس (۱۹۹۰)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی جی اس ای ۱۷ و پرسشنامه سواد یادگیری مادام العمر لی و تسای (۲۰۰۷) بود. یافته ها نشان داد که اثر مستقیم متغیرهای توانمندسازی روان شناختی، تاب آوری و خودکارآمدی بر متغیر یادگیری مادام العمر، معنادار است. همچنین اثر غیرمستقیم متغیر توانمندسازی روان شناختی بر متغیر یادگیری مادام العمر در صورتی که متغیرهای تاب آوری و خودکارآمدی میانجی باشد، معنادار است .(۰۵/۰>p) بنابراین، افزایش توانمندسازی روان شناختی در کارمندان به طور مستقیم و هم از طریق متغیرهای میانجی تاب آوری و خودکارآمدی بر یادگیری مادام العمر کارمندان نقش موثری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

کارمندان ، توانمندسازی روان شناختی ، خودکارآمدی ، تاب آوری ، یادگیری مادام العمر