اثربخشی بسته مداخله کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی بر خودکارآمدی و دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر

چکیدهزمینه و هدف: پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی بسته مداخله کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی بر خودکارآمدی و دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم (۱۵ تا ۱۸ ساله) شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ بودند که بر اساس مقیاس کاپلان، وابستگی آسیب زا به فضای مجازی در مورد آن ها صدق می کرد. با توجه به پیچیدگی مطالعات در حوزه مدیریت فضای مجازی و محدودیت های جلسات گروهی در دوره رشدی نوجوان، با روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس تعداد ۲۲ نفر انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه ۱۱ نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. مداخله شامل ۹ جلسه ۶۰ دقیقه ای و ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه خود کارآمدی نوجوانان (موریس، ۲۰۰۱) و پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان (گرتز و رومر، ۲۰۰۴) بود. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از SPSS_۲۴ تحلیل شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که مداخله منجر به بهبود معنادار خودکارآمدی و کاهش دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر شد و همچنین این نتایج در مرحله پیگیری کوتاه مدت نیز تداوم داشت (۰۵/۰>p).نتیجه گیری: از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که برنامه آموزشی ۹ جلسه ای کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی سبب بهبود دشواری در تنظیم هیجان و افزایش خودکارآمدی در نوجوانان می شود.

کلیدواژه ها:

وابستگی ، فضای مجازی ، خودکارآمدی ، دشواری در تنظیم هیجان ، دانش آموزان