بررسی جامعه شناختی رابطه سرمایه فرهنگی و رفتار محیط زیستی گردشگران داخلی (مطالعه موردی شهرستان چالوس)

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه سرمایه فرهنگی بوردیو، به بررسی رابطه سرمایه فرهنگی و رفتار محیط زیستی گردشگران داخلی انجام شده است. روش شناسی: روش تحقیق مقاله حاضر از نوع پیمایشی و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته می باشد. جامعه آماری شامل گردشگران داخلی بالای ۱۵ سال است که در شهریورماه ۱۴۰۳ به شهرستان چالوس سفر کرده اند. نمونه گیری به صورت در دسترس و تعداد نمونه ۲۰۰ نفر تعیین شد. سرمایه فرهنگی در سه بعد تجسم یافته، عینیت یافته و نهادینه شده سنجیده شد و برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون در نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که رفتار محیط زیستی گردشگران در سطح متوسط قرار دارد. همچنین نتایج بیانگر وجود رابطه مثبت و معنادار میان ابعاد سرمایه فرهنگی و رفتار محیط زیستی است. سرمایه فرهنگی تجسم یافته قوی ترین رابطه را با رفتار محیط زیستی نشان داد. سرمایه فرهنگی عینیت یافته و نهادینه شده نیز دارای رابطه مثبت اما ضعیف تر بودند. علاوه بر این، میان پایبندی به مناسک مذهبی و رفتار محیط زیستی رابطه ای مثبت اما با شدت پایین مشاهده شد. نتیجه گیری و پیشنهادات: رفتار محیط زیستی گردشگران متاثر از منش فرهنگی، سبک زندگی و تجربه های فرهنگی افراد است. این یافته ها می تواند برای سیاست گذاران حوزه گردشگری و نهادهای فرهنگی جهت طراحی برنامه های آموزشی، مداخلات فرهنگی و تقویت سرمایه فرهنگی گردشگران قابل استفاده باشد.نوآوری و اصالت: نوآوری این پژوهش در بررسی تجربی رابطه ی میان مولفه های سرمایه فرهنگی و رفتار محیط زیستی گردشگران داخلی، با تمرکز بر بستر بومی و اجتماعی ایران است؛ موضوعی که در ادبیات موجود کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

سرمایه فرهنگی ، رفتار محیط زیستی ، گردشگری داخلی ، سبک زندگی فرهنگی ، بوردیو