معلم آینده از نگاه دانش آموزان در عصر هوش مصنوعی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 58
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
COESEFOI01_668
تاریخ نمایه سازی: 16 تیر 1405
چکیده مقاله:
با ورود تکنولوژی های نوین به عرصه آموزش، دنیای یادگیری و تدریس به طور چشمگیری تغییر کرده است. یکی از مهم ترین تحولات اخیر در این حوزه، ظهور هوش مصنوعی است که نه تنها بر نحوه تدریس و فرآیندهای آموزشی تاثیر گذاشته، بلکه دیدگاه ها و انتظارات دانش آموزان را نسبت به معلمان و روش های یادگیری تغییر داده است. معلمان آینده با تکنولوژی های پیشرفته ای روبرو خواهند بود که می تواند باعث تحولاتی اساسی در نحوه آموزش و یادگیری شود. از طرفی، دانش آموزان نیز در این دوران جدید انتظار دارند معلمان نه تنها به عنوان کسانی که دانش را منتقل می کنند، بلکه به عنوان افرادی با توانایی های فنی و دیجیتال در راستای استفاده بهینه از هوش مصنوعی و فناوری های نوین عمل کنند. در همین راستا، این مقاله به بررسی انتظارات و دیدگاه های دانش آموزان نسبت به معلمان آینده در عصر هوش مصنوعی پرداخته است. سوالاتی که در این پژوهش مطرح می شوند شامل این است که دانش آموزان در این عصر چه ویژگی هایی را از معلمان خود انتظار دارند و چه چالش ها و فرصت هایی ممکن است در راستای استفاده از هوش مصنوعی در فرآیندهای آموزشی پیش بیاید. در این تحقیق، ابتدا به تحلیل مزایا و معایب استفاده از هوش مصنوعی در فرآیندهای تدریس و یادگیری پرداخته شده و سپس به بررسی نگرش های دانش آموزان در مورد نقش معلمان در آینده پرداخته شده است. پژوهش نشان می دهد که دانش آموزان از معلمان آینده توقع دارند که علاوه بر استفاده از فناوری های نوین و هوش مصنوعی برای شخصی سازی یادگیری، همچنان ویژگی هایی چون همدلی، توانایی برقراری ارتباط موثر و حمایت عاطفی را حفظ کنند. به عبارت دیگر، در حالی که هوش مصنوعی می تواند در تحلیل داده های آموزشی، شبیه سازی تجربیات یادگیری و ارائه بازخوردهای سریع و دقیق موثر باشد، همچنان نقش انسانی معلمان در فرآیند آموزش حیاتی است. علاوه بر این، این مقاله به چالش هایی چون نگرانی های مربوط به جایگزینی معلمان، تاثیرات منفی احتمالی بر روابط انسانی در کلاس های درس و مسائل اخلاقی در استفاده از هوش مصنوعی پرداخته است. به همین ترتیب، در نهایت این مقاله به بررسی این نکته می پردازد که چگونه می توان از هوش مصنوعی به بهترین نحو برای تکمیل فرآیندهای آموزشی استفاده کرد بدون آنکه ویژگی های انسانی معلمان و ارتباطات اجتماعی در کلاس های درس تحت تاثیر منفی قرار گیرد. این مطالعه با ارائه پیشنهاداتی برای معلمان، سیاست گذاران آموزشی و طراحان سیستم های آموزشی به دنبال راه هایی است که بتوانند از هوش مصنوعی به عنوان ابزاری موثر و در عین حال با حفظ نقش های انسانی در فرآیند آموزش استفاده کنند. این تحقیق نشان می دهد که استفاده از هوش مصنوعی به طور کلی می تواند به افزایش کیفیت آموزش کمک کند، به شرطی که به دقت و با در نظر گرفتن نیازهای واقعی دانش آموزان و اهمیت جنبه های انسانی تدریس به کار گرفته شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مریم حقیقی
نویسنده