چالش های روان سنجی درارزیابی خودگویی ورزشکاران: یک مطالعه مروری-تحلیلی

چکیده مقدمه: خودگویی در ورزش به عنوان یکی از مهم ترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی موردتوجه پژوهشگران روان شناسی ورزش قرارگرفته است. هدف: هدف این مطالعه، بررسی چالش های روان سنجی مرتبط با سنجش خودگویی در ورزش و تحلیل ابزارهای موجود بود. روش: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامه های صفت محور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی و فهرست خودگویی ورزشی) روش های حالت محور و بوم شناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونه گیری تجربه) و پروتکل های کلامی بررسی شدند. یافته­ ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیت های خاص روان سنجی است؛ پرسشنامه ها از نظر قابلیت مقایسه بین فردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظه ای داشتند، درحالی که ابزارهای حالت محور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آن ها محدودیت ایجاد می کرد. نتیجه ­گیری: بررسی شکاف های پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بین فرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهره گیری از فناوری های نوین، می تواند به فهم دقیق تر و کاربردی تر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.

کلیدواژه ها:

self-talk ، sport ، assessment tools ، psychometrics ، athletic performance ، کلیدواژه­ها: ابزار ، خودگویی ، روان سنجی ، عملکرد ورزشی ، ورزش.