ارائه مدل توسعه کارآفرینی در دانشگاه پیام نور با رویکرد اصلاح ساختار دانشگاه

توسعه کارآفرینی در دانشگاه ها به عنوان یکی از الزامات گذار به دانشگاه نسل سوم، نیازمند شناسایی نظام مند موانع ساختاری و نهادی است. هدف این پژوهش ارائه مدل توسعه کارآفرینی در دانشگاه های پیام نور کشور  است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر اجرا توصیفی – پیمایشی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل۴۰ نفر از خبرگان حوزه های آموزش عالی، کارآفرینان دانشگاهی، سیاست گذاری علم و فناوری، مدیران ارشد دانشگاهی، مدیران مراکز رشد و پارک های علم و فناوری و متخصصان اکوسیستم نوآوری در سطح ملی در بخش کیفی و در بخش کمی تعداد ۳۰۰ نفر از اساتید، کارکنان، مدیران و فارغ التحصیلان دانشگاه پیام نور در سراسر کشور می باشد و داده ها از طریق پرسشنامه های مقایسات زوجی گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی (FAHP)  و برای رتبه بندی نهایی از تکنیک TOPSIS فازی استفاده گردید. یافته ها نشان داد که موانع نهادی و زیرساختی، به ویژه ضعف سازوکارهای تامین مالی، نبود نظام حمایتی منسجم و محدودیت های ساختاری، بیشترین تاثیر را بر عدم توسعه کارآفرینی در دانشگاه پیام نور دارند. بر اساس نتایج، مدل پیشنهادی پژوهش مشتمل بر پنج محور اصلی شامل زیرساخت های مالی، آموزش و توانمندسازی، مدیریت منابع انسانی، حمایت های نهادی و توسعه شبکه های تعاملی است که می تواند چارچوبی اجرایی برای تقویت کارآفرینی دانشگاهی فراهم کند

کلیدواژه ها:

توسعه کارآفرینی ، دانشگاه کارآفرین ، اصلاح ساختار دانشگاه ، دانشگاه پیام نور ، تحلیل سلسله مراتبی فازی ، تاپسیس فازی